Kaptanın seyir defteri

Transfer dönemi bir alış-veriş bir pazarlama tekniğidir. Masada kuvvetli olan istediğini alır. Az oynamak çok oynamak bazen kaptan olmak bile önemli olmayabilir.

 

Yöneticiler genellikle kulübün parasını kullandığı için günün şartlarına göre özellikle dış transfere cömert, iç transferlere cimri davranabiliyor. Karşılıklı ikna kabiliyeti önemlidir.

 

Dış transferde ikna kabiliyeti rakamı yükseltmektir. Mesela 120’yi, 150’ye yükseltmektir!!! Her gole bonustur, hatta kira fatura ödemesidir…

 

İç transferde ise duygu sömürüsüdür. Kardeşimiz evladımız canımız ciğerimiz edebiyatıdır. Kendi çocuğumuzdan kısıp kesip başkasının çocuğunu desteklemektir…

 

Her yerde böyle. Tüm yöneticiler maliyeti ve egosu yüksek dış transfere bağlı bağımlı oluyorlar.

 

Sezon içinde sıkıntılar baş gösterdiğinde pazarlık masasında pek itibar edilmeyen o yerli oyunculara gidilir. Şunları topla bir konuş çözeriz hallederiz denir bir anda kaptan olduğunu hissedersin.

 

Masada ne güzel ikna ediyordunuz diyemezsin hemen bizim çocuğumuz takıma sahip çıkmıyor kulübü düşünmüyor diye birden istenmeyen adam olursunuz…

 

Son zamanlarda kaptanlığın anlamı tanımı çok değişti. Artık işini yürütene kaptan diyorlar. Eskiden camianın değerleri takım kültürü, oyuncunun kıdemi özellikleri dikkate alınırdı. Şimdi en maliyetli, en geveze, en önemli transfer olmak yeterli kaptan olabilmek için.

 

Gelelim esas konuya. Hocanın takdiriyle fiyat yükseltip Ümraniye’nin kaptanını alıyoruz. Tüm amatör şubelerden daha yüksek maliyetli Mustafa’ya kaptan muamelesi yapıyor, transfer komitesi üyesi gibi kullanıyorsunuz. Rasim sezonun yarısını cezalı geçirdi yüzde yüz zam yapıyorsunuz da Yunus’un suçu ne?

 

Niye kimse kılını kıpırdatmıyor. Sıra ona mı geldi yoksa?

Bu gidişte bir dümen var ama kaptanı göremiyoruz dümenin başında.

Kaptan be acaba rotamız belli mi bizim?

YAZI: ENGİN AKIN